غزل شمارهٔ 88

Poetic form: Ghazal

گفتم به روزگار سخنور چو من بسی ست

گفتند اندرین که تو گفتی سخن بسی ست

معنی غریب مدعی و خانه زاد ماست

هر جا عقیق نادر و اندر یمن بسی ست

مشکین غزاله ها که نبینی به هیچ دشت

در مرغزارهای ختا و ختن بسی ست

در صفحه نبودم همه آنچه در دلست

در بزم کمترست گل و اندر چمن بسی ست

لیلی به دشت قیس رسیده ست ناگهان

در کاروان جمازه محمل فگن بسی ست

باید به غم نخوردن عاشق معاف داشت

آن را که دل ربودن و نشناختن بسی ست

زور شراب جلوه بت کم شمرده ایم

اما نظر به حوصله برهمن بسی ست

گر در هوای قرب تو بستیم دل مرنج

خود ناگشوده جای در آن انجمن بسی ست

تأثیر آه و ناله مسلم، ولی مترس

ما را هنوز عربده با خویشتن بسی ست

1010

غالب نخورد چرخ فریب ار هزار بار

گفتم به روزگار سخنور چو من بسی ست

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.