غزل شمارهٔ 157

نهم جبین به درش آستان بگرداند

نشینمش به سر ره عنان بگرداند

اگر شفاعت من در تصورش گذرد

به بزم انس رخ از همدمان بگرداند

به بزم باده به ساقیگری ازو چه عجب

که پیر صومعه را در میان بگرداند؟

اگر نه مایل بوس لب خودست چرا

به لب چو تشنه دمادم زبان بگرداند؟

به بند دام بلای تو صعوه را گردون

هما به گرد سر آشیان بگرداند

چو غمزه تو فسون اثر فرو خواند

بلای راهزن از کاروان بگرداند

بهار را ز رخت تا چه رنگ در نظرست؟

که دم به دم ورق ارغوان بگرداند

تو نالی از خله خار و ننگری که سپهر

سر حسین علی بر سنان بگرداند

برو به شادی و اندوه دل منه که قضا

چو قرعه بر نمط امتحان بگرداند،

یزید را به بساط خلیفه بنشاند

کلیم را به لباس شبان بگرداند

اگر به باغ ز کلکم سخن رود غالب

نسیم روی گل از باغبان بگرداند