غزل شمارهٔ 228
Toggle stanza 1هنگام بوسه بر لب جانان خورم دریغ
11
هنگام بوسه بر لب جانان خورم دریغ
در تشنگی به چشمه حیوان خورم دریغ
22
آن ساده روستایی شهر محبتم
کز پیچ و خم به زلف پریشان خورم دریغ
33
در رشکم از صلا و ملالم ز دورباش
بر خوان وصل و نعمت الوان خورم دریغ
44
خواهم ز بهر لذت آزار زندگی
بر دل بلا فشانم و بر جان خورم دریغ
55
رفتار گرم و تیشه تیزم سپرده اند
از خویشتن به کوه و بیابان خورم دریغ
66
از خود برون نرفته و در هم فتاده تنگ
در راه حق به گبر و مسلمان خورم دریغ
77
زین دود و زین شراره که در سینه من ست
سازم سپهر گر نه به سامان خورم دریغ
88
دل زان تست هدیه تن کن کنار و بوس
چند از تو بر نوازش پنهان خورم دریغ
99
کاری ندید آن که توان در من آفرید
در شوره زار خویش به باران خورم دریغ
1010
غالب شنیده ام ز نظیری که گفته است
«نالم ز چرخ گر نه به افغان خورم دریغ »
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor