بخش 2 - غزل

در مدینه عالمی بود عامل و در جمیعِ علومِ دینی کامل، روزی گذرش بر دارِ نَخّاسین افتاد کنیزکی دید مُغَنّیه که به حسنِ صوت غیرتِ ناهید بود و به جمالِ صورت حیرتِ خورشید، شیفتهٔ جمال و فریفتهٔ زلف و خال او شد.

از سماعِ غنایش رَخت هستی به صحرای نیستی بُرْد و به استماعِ نوایش از مضیقِ بخردی راهِ فسحت‌سرایِ بیخودی سِپُرد.

هر که در حبّ و بُغض و منع و عطا

نبودش دل به غیر حق مایل

آدمی را ز پیری افزاید

هر زمان در بنای عمر خَلَل

شکر و فضل خدای عزوجل

که امیر بزرگوار اجل

تا عشق چه ها کند به بلبل

بسیار دریده پرده گل

ای ز روی تو آفتاب خجل

وز لبت آب زندگی حاصل