غزل شمارهٔ 263

من ترا دارم و جز لطف توام نیست کسی

در جهانم نبود غیر تو فریاد رسی

در سر افتاده ز عشق توام، ای جان، هوسی

با سگ کوی تو گفتم که برآرم نفسی

خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی

تا درین ره ننهی پای به جایی نرسی

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی

ای پسر جام مِی‌ام ده که به پیری برسی

به شکرخنده اگر می‌ببرد دل ز کسی

می‌دهد در عوضش جان خوشی بوالهوسی

به شکرخنده اگر می‌ببرد جان ز کسی

می‌دهد جان خوشی پرطربی پرهوسی

گر درون‌سوخته‌ای با تو برآرد نفسی

چه تفاوت کند اندر شکرستان مگسی؟

نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی

که برآرم به فراغت ز ته دل نفسی

خلوتی خواهم و سودای سر زلف کسی

دم گرمی که چراغی بفروزد ز خسی