غزل شمارهٔ 147

مراست از تب عشق تو جان آتشناک

حبیبی انت طبیبی ولا طبیب سواک

به جوهر می رخشان که از زجاجه پاک

چراغ عیش فروزد درین سراچه خاک

اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک

از آن گناه که نَفعی رسد به غیر، چه باک؟

هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک

گَرَم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

حلم شتر چنان که معلوم است اگر طفلی مهارش گیرد و صد فرسنگ برد، گردن از متابعتش نپیچد. اما اگر دره‌ای هولناک پیش آید که موجب هلاک باشد و طفل آنجا به نادانی خواهد شدن، زمام از کفش در گسلاند و بیش مطاوعت نکند که هنگام درشتی ملاطفت مذموم است و گویند دشمن به ملاطفت دوست نگردد بلکه طمع زیادت کند.

کسی که لطف کند با تو خاک پایش باش

نه شبنم است چمن را به روی آتشناک

عرق زروی تو کرده است گل به دامن پاک

نگشت دامن گردی درین بیابان چاک

درون نتاخت سواری درین جهان چالاک

بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

درین خرابه تو خود کی قدم نهی؟ حاشاک

دلی، که آتش عشق تواش بسوزد پاک

ز بیم آتش دوزخ چرا بود غمناک؟

گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

زمینیان همه دامن کشند بر افلاک