بخش 12 - الحكایة و التمثیل

Poet: Attar

Poetic form: Masnavi

نان پزی دیوانه و بیچاره شد

وز میان نان پزان آواره شد

شهر میگشتی چو پی گم کردهٔ

گردهٔ میخواستی بی کردهٔ

سایلی پرسید ازو کای حیله جوی

گردهٔ بی کرده چون باشد بگوی

گفت تا من پختمی یک گرده نان

گردهٔ نو در رسیدی همچنان

تا بپختی گردهٔ ای بیخبر

در بر ریشم نهادندی دگر

چون سری پیدا نبد این گرده را

سر بگردید از جنون این مرده را

بر دلم چیزی درآمد از اله

گفت صد گرده مپز یک گرده خواه

روز تا شب گردهٔ نان میبست

گردهٔ آخر رسد از صد کست

خوش خوشی میرو میانراه تو

گردهٔ بی کردهٔ میخواه تو

1010

چارهٔ صد گرده میبایست کرد

تا مرا یک گرده میبایست خورد

1111

این زمان هر روز شکر میخورم

به زنان صد چیز دیگر میخورم

1212

گرترا نان نرسد از حق زان بود

تادلت پیوسته سرگردان بود

1313

زانکه گر سرگشتهٔ نان خواهدش

ندهدش نان زانکه گریان خواهدش

Audio

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.