فی نعت النبی صلی الله علیه و آله و صحبه و سلم

شدم در گوشه میخانه محرم

گرفتم گوشه ای از جمله عالم

چنان مست است از آن دم جان آدم

که نشناسد از آن دم جان آدم

یکی مطرب همی‌خواهم در این دم

که نشناسد ز مستی زیر از بم

خداوندا مده آن یار را غم

مبادا قامت آن سرو را خم

چنان مستم چنان مستم من این دم

که حوا را بنشناسم ز آدم

دو منظور موافق روی در هم

همه کس دوست می‌دارند و، من هم

رفیق مهربان و یار همدم

همه کس دوست می‌دارند و من هم

بسی صورت بگردیدست عالم

وزین صورت بگردد عاقبت هم

دو امیرزاده در مصر بودند، یکی علم آموخت و دیگری مال اندوخت. عاقبة‌الاَمر آن یکی عَلّامهٔ عصر گشت و این یکی عزیزِ مصر شد.

پس این توانگر به چشمِ حقارت در فقیه نظر کردی و گفتی: من به سلطنت رسیدم و این همچنان در مَسْکَنَت بمانده است.

هر که بدی را بکشد خلق را از بلای او برهاند و او را از عذاب خدای عزَّ و جَلَّ.

پسندیده‌ست بخشایش ولیکن