ZindeRood
Toggle stanza 1
ز هر نقشی که دل از دیده گیرد پاک می‌آیم
1

ز هر نقشی که دل از دیده گیرد پاک می‌آیم

گدای معنی پاکم تهی ادراک می‌آیم

Of every image that the heart takes from the eye – I have no part; perception weigheth not with me, I beg for pure reality.

2

گهی رسم و ره فرزانگی ذوق جنون بخشد

من از درس خردمندان گریبان چاک می‌آیم

Anon a touch of madness lies in the conventions of the wise; I come with collar torn, a fool, for all I went to wisdom’s school.

3

گهی پیچد جهان بر من گهی من بر جهان پیچم

بگردان باده تا بیرون ازین پیچاک می‌آیم

Anon I wrap me in the world, anon about me ‘tis enfurled; pass round the wine, and pass again, that I may break this tangled skein.\\

4

نه اینجا چشمک ساقی نه آنجا حرف مشتاقی

ز بزم صوفی و ملا بسی غمناک می‌آیم

No Saki’s glance enchants me here, nor any talk of love sincere; from mullah’s board and Sufi’s feast I nothing gain but care increased.

5

رسد وقتی که خاصان ترا با من فتد کاری

که من صحراییم پیش ملک بی‌باک می‌آیم

‘Th time that they had much to do with me, Thy choice and favoured few: The desert was my upbringing; I fearless stride before the king.

Sources

Persian text source: Ganjoor