غزل شمارهٔ 2
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
Rhyme: وزکجاست
Poetic form: Ghazal, Qasida, or Qit‘a
English translation: Mustansir Mir
Reciter: فاطمه زندی
Toggle stanza 1درونِ سینهٔ ما سوزِ آرزو ز کجاست؟
11
درونِ سینهٔ ما سوزِ آرزو ز کجاست؟
سبو ز ماست ولی باده در سبو ز کجاست؟
The ardent longing in our hearts – where does it come from? Ours is the tumbler, but the wine within – where does it come from?
22
گرفتم اینکه جهان خاک و ما کفِ خاکیم
به ذره ذرهٔ ما دردِ جستجو ز کجاست؟
I know that this world is mere dust, and that we, too, are a handful of dust. But this pain of quest that runs through our being – where does it come from?
33
نگاهِ ما به گریبانِ کهکشان اُفتد
جنونِ ما ز کجا، شورِ های و هو ز کجاست؟
Our glances reach the neckline of the Galaxy; this obsession of ours, this tumult and clamor – where does it come from?