ZindeRood
Toggle stanza 1
رمز عشق تو به ارباب هوس نتوان گفت
1

رمز عشق تو به ارباب هوس نتوان گفت

سخن از تاب و تب شعله به خس نتوان گفت

To passion’s slaves let no man e’er the mystery of Thy love declare: It is not meet for straws to hear talk of the blazing brazier.

2

تو مرا ذوق بیان دادی و گفتی که بگوی

هست در سینهٔ من آنچه بکس نتوان گفت

I was to eloquence designed, and Thou hast bid me speak my mind; such things are in the breast of me as unto none may uttered be.

3

از نهانخانهٔ دل خوش غزلی می خیزد

سر شاخی همه گویم به قفس نتوان گفت

Deep in my heart’s recesses lies the sweetest song that yearns to rise; among the leaves my notes shall ring, but in the cage I cannot sing.

4

شوق اگر زندهٔ جاوید نباشد عجب است

که حدیث تو درین یک دو نفس نتوان گفت

‘Tis passing strange, if yearning be not born to immortality; how can Thy history be said in these few breaths, ere I am dead?

Sources

Persian text source: Ganjoor