غزل شمارهٔ 4
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)
Toggle stanza 1ای که ز من فزودهای گرمی آه و ناله را
ای که ز من فزودهای گرمی آه و ناله را
زنده کن از صدای من خاکِ هزارساله را
Thou who didst make more ardent my sighing and my tears, O let my anthem quicken dust of a thousand years.
با دلِ ما چهها کنی تو که به بادهٔ حیات
مستی شوق میدهی آب و گُلِ پیاله را
What wilt Thou of my heart, then, who with the wine of life excitest in the goblet this passion and this strife?
غنچهٔ دلگرفته را از نفسم گرهگشای
تازه کن از نسیمِ من داغِ درونِ لاله را
And when my breath caressing shall softly, sweetly blow, the withered heart will blossom, the tulip newly glow.
میگذرد خیالِ من از مه و مهر و مُشتری
تو به کمین چه خفتهای، صید کن این غزاله را
My fantasy is soaring beyond the stars and sun; why lurkest Thou in hiding, when hunting’s to be done?
خواجهٔ من نگاه دار آبروی گدای خویش
آنکه ز جوی دیگران پُر نکند پیاله را
O Master, guard the honour of him who begs of thee; he’ll let no wine of others within his goblet be.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor