غزل شمارهٔ 46
Toggle stanza 1انجم بگریبان ریخت این دیدهٔ تر ما را
انجم بگریبان ریخت این دیدهٔ تر ما را
بیرون ز سپهر انداخت این ذوق نظر ما را
Stars on my bosom shine wept from these eyes of mine: Lo, beyond heaven’s height; cast me the joy of sight;
هر چند زمین سائیم برتر ز ثریانیم
دانی که نمی زیبد عمری چو شرر ما را
Soared, though in dust I lay, high o’er the starry way; life of the ember’s glow likes me not, Thou dost know.
شام و سحر عالم از گردش ما خیزد
دانی که نمی سازد این شام و سحر ما را
All the world’s eve and morn are of my whirling born; Thou know’st this morn and eve my soul can scarce receive.
این شیشهٔ گردون را از باده تهی کردیم
کم کاسه مشو ساقی مینای دگر ما را
Wine brimmed in heaven’s cup; I took and drank it up; Saki! Not sparing be another bowl for me!
شایان جنون ما پهنای دو گیتی نیست
این راهگذر ما را آن راهگذر ما را
Not both the worlds suffice my folly’s avarice; earth is a passing day, heaven a passage-way.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor