بخش 6 - بگو ابلیس را
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
Toggle stanza 1بگو ابلیس را از من پیامی
بگو ابلیس را از من پیامی
تپیدن تا کجا در زیر دامی
Say unto Iblis a message from me; How long (your) sweltering underneath a net.
مرا این خاکدانی خوش نیاید
که صبحش نیست جز تمهید شامی
To me this earthly abode doth not appeal, Since its morn is not with’t the prelude of an eve.
Toggle stanza 2جهان تا از عدم بیرون کشیدند
جهان تا از عدم بیرون کشیدند
ضمیرش سرد و بی هنگامه دیدند
Until they raked the World out of Nothingness, Its inner self was cold and with’t (any) commotion.
بغیر از جان ما سوزی کجا بود
تو را از آتش ما آفریدند
With’t our soul, when was there any fervour? They created thee from our fire.
Toggle stanza 3جدائی شوق را روشن بصر کرد
جدائی شوق را روشن بصر کرد
جدائی شوق را جوینده تر کرد
Separation brightened the vision of Eagerness; Separation surred the pursuant urge of Eagerness.
نمی دانم که احوال تو چون است
مرا این آب و گل از من خبر کرد
I know not the state of your circumstance; To me this (admixture of) water and earth made Aware of myself.
Toggle stanza 4تو را از آستان خود براندند
تو را از آستان خود براندند
رجیم و کافر و طاغوت خواندند
They drove thee from their Porte; They named thee wretched‐one and infidel and transgressor.
من از صبح ازل در پیچ و تابم
از آن خاری که اندر دل نشاندند
I’m fretful right from the morn of Eternity; Owing to that thorn which they planted within the heart.
Toggle stanza 5تو می دانی صواب و ناصوابم
تو می دانی صواب و ناصوابم
نروید دانه از کشت خرابم
Thou knowest my right and my wrong; The seed doth not grow from my bad tilth;
نکردی سجده و از دردمندی
بخود گیری گناه بی حسابم
Thou didst not prostrate and out of compassion; Thou art owning countless sins on my part.
Toggle stanza 6بیا تا نرد را شاهانه بازیم
بیا تا نرد را شاهانه بازیم
جهان چار سو را درگدازیم
Come, let’s play the backgammon (nard) in a regal manner, (Let’s) melt the world all around (us).
به افسون هنر از برگ کاهش
بهشتی این سوی گردون بسازیم
With the spell of (our) skill, from its (mere) grass‐leaves, (Let’s) fashion out a Paradise this side of the Sky.
Zameen