بخش 1 - دل ما بیدلان بردند و رفتند
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
Rhyme: ردندورفتند
Poetic form: Qit‘a
Toggle stanza 1دل ما، بیدلان بردند و رفتند
دل ما، بیدلان بردند و رفتند
مثال شعله، افسردند و رفتند
They enraptured our hearts and departed, They congealed like a flame and disappeared.
بیا یک لحظه با عامان درآمیز
که خاصان، بادهها خوردند و رفتند
Come, mix for a while with common people, for the elect took wine and disappeared.
Toggle stanza 2سخنها رفت از بود و نبودم
سخنها رفت از بود و نبودم
من از خِجْلَت، لبِ خود، کم گشودم
There was discussion about my being and non‐being, through shame I hardly opened my mouth;
سجودِ زندهمردان میشناسی؟
عیارِ کارِ من گیر از سجودم
you recognize prostration of living persons, judge my mettle from my prostration!
Toggle stanza 3دلِ من، در گُشادِ چون و چند است
دلِ من، در گُشادِ چون و چند است
نگاهش، از مه و پروین بلند است
My heart is entangled in the web of why and wherefore, its target is above the moon and Pleiades;
بده ویرانهای در دوزخ، او را
که این کافر، بسی، خلوتپسند است
give him some desolate corner in your hell, for this kafir is much given to solitude!
Toggle stanza 4چه شور است این که در آب و گِل افتاد؟
چه شور است این که در آب و گِل افتاد؟
ز یک دل، عشق را صد مشکل افتاد
What commotion has taken hold of this water and clay? One heart has put ‘ishq into a hundred difficulties.
قرارِ یک نَفَس بر من حرام است
به من رحمی که کارم با دل افتاد
Rest of one moment is forbidden to me, Mercy on me, for I am to deal with heart!
Toggle stanza 5جهان از خود برون آوردهٔ کیست؟
جهان از خود برون آوردهٔ کیست؟
جمالش، جلوهٔ بیپردهٔ کیست؟
Who created the world out of his own self? Whose unveiled glory does its beauty represent?
Translation: Mustansir Mir
مرا گویی که از شیطان حذر کن
بگو با من که او پروردهٔ کیست؟
You say to me, ‘Beware of Satan!’ But tell me: Who nurtured him?
Translation: Mustansir Mir