Divan-e Shams by Rumi, in the metre مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)

غزل شمارهٔ 900–بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد

Hold on the skirt of His grace, for suddenly He will flee; but do not draw Him as an arrow, for He will flee from the bow.

غزل شمارهٔ 901–اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد

غزل شمارهٔ 902–ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد

غزل شمارهٔ 903–اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد

غزل شمارهٔ 904–ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه می‌شد

غزل شمارهٔ 905–شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند

غزل شمارهٔ 906–گرفت خشم ز بستان سرخری و برون شد

غزل شمارهٔ 907–مده به دست فراقت دل مرا که نشاید

غزل شمارهٔ 1281–ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش

غزل شمارهٔ 1778–رحت انا من بینکم غبت کذا من عینکم

غزل شمارهٔ 3037–به خاک پای تو ای مه هر آن شبی که بتابی

غزل شمارهٔ 3038–ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی

The Bur¯aq of the love of realities carried away my mind and heart; ask me where it took them? Thither you do not know.

غزل شمارهٔ 3039–هزار جان مقدس هزار گوهر کانی

غزل شمارهٔ 3040–چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی

غزل شمارهٔ 3041–اگر مرا تو ندانی، بپرس از شب تاری

غزل شمارهٔ 3042–چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری

غزل شمارهٔ 3043–ز حد چون بگذشتی بیا بگوی که چونی

غزل شمارهٔ 3044–گهی به سینه درآیی گهی ز روح برآیی

غزل شمارهٔ 3045–من آن نیم که تو دیدی چو بینیم نشناسی