آڈیوز

صداکار شاپرک شیرازی کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار شاپرک شیرازی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

216نظمیں216آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 310مرحبا طایرِ فَرُّخ پِیِ فرخنده پیام

غزل شمارهٔ 313بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم

غزل شمارهٔ 314دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم

غزل شمارهٔ 315به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم

غزل شمارهٔ 316زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

غزل شمارهٔ 317فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

غزل شمارهٔ 319سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم

غزل شمارهٔ 320دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم

غزل شمارهٔ 321هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم

غزل شمارهٔ 322خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم

غزل شمارهٔ 324گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

غزل شمارهٔ 325گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

غزل شمارهٔ 326در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم

غزل شمارهٔ 327مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم

غزل شمارهٔ 328من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟

غزل شمارهٔ 329جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم

غزل شمارهٔ 330تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

غزل شمارهٔ 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

غزل شمارهٔ 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

غزل شمارهٔ 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

غزل شمارهٔ 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

غزل شمارهٔ 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم

غزل شمارهٔ 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

غزل شمارهٔ 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

غزل شمارهٔ 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم

غزل شمارهٔ 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

غزل شمارهٔ 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

غزل شمارهٔ 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم

غزل شمارهٔ 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم

غزل شمارهٔ 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم

غزل شمارهٔ 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم

غزل شمارهٔ 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

غزل شمارهٔ 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شمارهٔ 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

غزل شمارهٔ 374بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شمارهٔ 377ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شمارهٔ 378ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

غزل شمارهٔ 379سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شمارهٔ 380بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شمارهٔ 382فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

غزل شمارهٔ 386خدا را کم نشین با خرقه پوشان

غزل شمارهٔ 387شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان

غزل شمارهٔ 392دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن

غزل شمارهٔ 393منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن