صداکار شاپرک شیرازی کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 169–یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟

Friendship in none, I perceive. To friends what hath happened? Friendship ended when? To friends what hath happened?

غزل شمارهٔ 172–عشقِ تو نهالِ حیرت آمد

Love for Thee, the plant of perturbation became Union with Thee, the perfection of perturbation became.

غزل شمارهٔ 173–در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد

When, in prayer, to me recollection of the curve of Thy eye-brow came. A state passed that, into lament, the prayer-arch came.

غزل شمارهٔ 174–مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد

O heart! glad tidings that the morning breeze hath come back, From the quarters of Saba the lap-wing of good news hath come back.

غزل شمارهٔ 176–سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد

In the morning, to my pillow, vigilant fortune came: Said: Arise! For that thy dear Khosro hath come.

غزل شمارهٔ 177–نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

Not every beloved one that up-kindleth his face the work of a heart-ravisher knoweth. Not every one who maketh the mirror, the work of a Eskandar knoweth.

غزل شمارهٔ 178–هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد

Whoever became the confidant of his own heart, in the sacred fold of the Beloved remained: He, who knew not this matter, in ignorance remained.

غزل شمارهٔ 180–ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند

O thou whose pistachio, laugheth at the tale of candy! I am desirous. For God’s sake, one sweet smile, smile.

غزل شمارهٔ 186–گر مِی‌فروش حاجتِ رندان روا کند

If lawful the need of profligates, the wine-seller maketh, His sin, God forgiveth; and, repelling of calamity maketh.

غزل شمارهٔ 187–دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد

O heart! Consume. For deeds thy consuming maketh: The repelling of a hundred calamities, the midnight supplication maketh.

غزل شمارهٔ 188–مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد

For profligacy and love, my censure that foolish one maketh; Who, on the mysteries of men of hidden knowledge, criticism maketh.

غزل شمارهٔ 189–طایرِ دولت اگر باز گذاری بِکُنَد

If again passing, the bird of fortune shall make. Again the Beloved shall come; and contentment with union shall make.

غزل شمارهٔ 191–آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند

Who is that one, who, by way of manliness, fidelity with me will make; In respect of an ill-doer like me, once a good deed will make?

غزل شمارهٔ 192–سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟

Inclination for the sward, the cypress of my sward, wberefore maketh not? The fellow-companion of the rose, becometh not? Memory of the lily maketh not?

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 208–خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 217–مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 220–از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 221–چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

غزل شمارهٔ 222–از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 229–بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد

غزل شمارهٔ 230–اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

غزل شمارهٔ 234–چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

غزل شمارهٔ 241–معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید

غزل شمارهٔ 242–بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید

غزل شمارهٔ 243–بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید

غزل شمارهٔ 253–ای خُرَّم از فروغِ رُخَت لاله زارِ عمر

غزل شمارهٔ 256–نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر

غزل شمارهٔ 257–روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر

غزل شمارهٔ 263–بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز

غزل شمارهٔ 264–خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز

غزل شمارهٔ 267–ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس

غزل شمارهٔ 269–دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس

غزل شمارهٔ 270–دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس

غزل شمارهٔ 271–دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس

غزل شمارهٔ 272–باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش

غزل شمارهٔ 273–اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش

غزل شمارهٔ 274–به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش

غزل شمارهٔ 276–باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش

غزل شمارهٔ 277–فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش

غزل شمارهٔ 278–شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش

غزل شمارهٔ 286–دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش

غزل شمارهٔ 287–ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش

غزل شمارهٔ 288–کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش

غزل شمارهٔ 289–مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش

غزل شمارهٔ 294–در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع

غزل شمارهٔ 299–اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک

غزل شمارهٔ 301–ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک

غزل شمارهٔ 308–ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل