غزل شمارهٔ 221
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد
11
چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد
ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد
22
چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره
زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود
33
شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری
وگر به روز شکایت کنم به خواب رود
44
طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل
بیفتد آن که در این راه با شتاب رود
55
گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش
کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟
66
سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شد
بَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود
77
حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر
کلاه داریَش اندر سرِ شراب رود
88
حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیز
خوشا کسی که در این راه بیحجاب رود
زمین