غزل شمارهٔ 325

دریاب که من طاقت هجر تو ندارم

بشتاب که افتاد به جان بهر تو کارم

دل با تو سفرکرد و تهی ماند کنارم

اکنون چه دهم عرض خود آیینه ندارم

زخمی به دل از دست نگارین تو دارم

یارب‌که شود برگ حنا سنگ مزارم

چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم

بوی جگر سوخته یابی ز غبارم

فریاد که از کوتهی بخت ندارم

دستی که ترا تنگ در آغوش فشارم

بر من نظری کن، که منت عاشق زارم

دلدار و دلارام به غیر از تو ندارم