آڈیوز

صداکار محسن لیله‌کوهی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار محسن لیله‌کوهی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

707نظمیں707آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

رباعی شمارهٔ 98از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

رباعی شمارهٔ 99خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

رباعی شمارهٔ 100گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

رباعی شمارهٔ 103میندیش که سست عهد و بدپیمانم

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

رباعی شمارهٔ 104من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

رباعی شمارهٔ 105هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

رباعی شمارهٔ 107گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

رباعی شمارهٔ 108من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

رباعی شمارهٔ 111چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

رباعی شمارهٔ 112من با دگری دست به پیمان ندهم

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

رباعی شمارهٔ 113ما حاصل عمری به دمی بفروشیم

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

رباعی شمارهٔ 114بگذشت بر آب چشم همچون جویم

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

رباعی شمارهٔ 115یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست