رباعی شمارهٔ 100

یارب، به تو در گریختم بپذیرم

در سایهٔ لطف لایزالی گیرم

چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم

تا می چه کنم عقل، کمش میگیرم

نی کشته زخم ناوک و شمشیرم

نی خسته ناخن پلنگ و شیرم

خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

خصم ار همه شمشیر زند یا تیرم