رباعی شمارهٔ 81

گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

چه خوشتر ازان که پیش دستت میرم

خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

خصم ار همه شمشیر زند یا تیرم

یارب، به تو در گریختم بپذیرم

در سایهٔ لطف لایزالی گیرم

چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم

تا می چه کنم عقل، کمش میگیرم