آڈیوز

صداکار محسن لیله‌کوهی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار محسن لیله‌کوهی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

707نظمیں707آڈیوز

نظمیں

رباعی شمارهٔ 116یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

رباعی شمارهٔ 117من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

رباعی شمارهٔ 119در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

رباعی شمارهٔ 120ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

رباعی شمارهٔ 121ای دست تو آتش زده در خرمن من

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 123چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

رباعی شمارهٔ 124یک روز به اتفاق صحرا من و تو

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

رباعی شمارهٔ 125ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

رباعی شمارهٔ 126نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

رباعی شمارهٔ 131هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

رباعی شمارهٔ 132گیرم که به فتوای خردمندی و رای

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 133کی دانستم که بیخطا برگردی؟

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 134ای کاش که مردم آن صنم دیدندی

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟

رباعی شمارهٔ 135گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

رباعی شمارهٔ 137ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت