آڈیوز

صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار فاطمه زندی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

809نظمیں809آڈیوز

نظمیں

رباعی شمارهٔ 135گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

رباعی شمارهٔ 139ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

رباعی شمارهٔ 142گر کام دل از زمانه تصویر کنی

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

رباعی شمارهٔ 145گر دشمن من به دوستی بگزینی

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

رباعی شمارهٔ 146گر دولت و بخت باشد و روزبهی

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 154جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ 155زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ 156فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ 157پیش رویت قمر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ 158مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

غزل شمارهٔ 159نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

غزل شمارهٔ 160حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 161کس این کند که ز یار و دیار برگردد

غزل شمارهٔ 162طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

غزل شمارهٔ 163هر که می با تو خورد عربده کرد

غزل شمارهٔ 164دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

غزل شمارهٔ 165که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

غزل شمارهٔ 166هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

غزل شمارهٔ 167گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

غزل شمارهٔ 168کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

غزل شمارهٔ 169تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

غزل شمارهٔ 170غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

غزل شمارهٔ 171مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

غزل شمارهٔ 172هر آن ناظر که منظوری ندارد

غزل شمارهٔ 173آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد