آڈیوز

صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار فاطمه زندی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

809نظمیں809آڈیوز

نظمیں

رباعی شمارهٔ 108من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

رباعی شمارهٔ 109خیزم قد و بالای چو حورش بینم

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

رباعی شمارهٔ 110می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

رباعی شمارهٔ 111چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

رباعی شمارهٔ 112من با دگری دست به پیمان ندهم

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

رباعی شمارهٔ 113ما حاصل عمری به دمی بفروشیم

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

رباعی شمارهٔ 114بگذشت بر آب چشم همچون جویم

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

رباعی شمارهٔ 115یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

رباعی شمارهٔ 116یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

غزل شمارهٔ 116گر صبر دل از تو هست و گر نیست

رباعی شمارهٔ 117من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

غزل شمارهٔ 117ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

رباعی شمارهٔ 118مه را ز فلک به طرف بام آوردن

غزلِ شمارهٔ 118جان ندارد هر که جانانیش نیست

رباعی شمارهٔ 119در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

غزل شمارهٔ 119هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

رباعی شمارهٔ 120ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

غزل شمارهٔ 120خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

رباعی شمارهٔ 121ای دست تو آتش زده در خرمن من

غزل شمارهٔ 121با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ 122در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 123در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ 124روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ 125کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

رباعی شمارهٔ 126نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

غزل شمارهٔ 126نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

رباعی شمارهٔ 127ای کاش نکردمی نگاه از دیده

غزل شمارهٔ 127دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

رباعی شمارهٔ 128ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده

غزل شمارهٔ 128چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

رباعی شمارهٔ 129ای مطرب ازان حریف پیغامی ده

غزل شمارهٔ 129خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

رباعی شمارهٔ 130ای راهروان را گذر از کوی تو نه

غزل شمارهٔ 130دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

رباعی شمارهٔ 131هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟

غزل شمارهٔ 131دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

رباعی شمارهٔ 132گیرم که به فتوای خردمندی و رای

غزل شمارهٔ 132چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 133کی دانستم که بیخطا برگردی؟

غزل شمارهٔ 133خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

رباعی شمارهٔ 134ای کاش که مردم آن صنم دیدندی

غزل شمارهٔ 134دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟