رباعی شمارهٔ 395

ای آنکه ز خاک تیره نطعی سازی

هر لحظه بر او نقش دگر اندازی

ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازی

بشناس دمی تو بازی از جان بازی

با زهره و با ماه اگر انبازی

رو خانه ز ماه ساز اگر میسازی

گر آنکه امین و محرم این رازی

در بازی بیدلان مکن طنازی

تا کی به جمال و مال دنیا نازی

آمد گه آنکه راه عقبی سازی

ناکرده به پرِّ پشهای دمسازی

چندیم به پای پیلِ هجر اندازی

هر روز ز نو پردهٔ دیگر سازی

تادر پس پرده عشق با خود بازی

از بس که تو خود به خویشتن مینازی

یک لحظه به عاشقی نمیپردازی