رباعی شمارهٔ 1782

تا کی به جمال و مال دنیا نازی

آمد گه آنکه راه عقبی سازی

چون بلبل داریم برای بازی

چون گل که ببوییم برون اندازی

ناکرده به پرِّ پشهای دمسازی

چندیم به پای پیلِ هجر اندازی

هر روز ز نو پردهٔ دیگر سازی

تادر پس پرده عشق با خود بازی

از بس که تو خود به خویشتن مینازی

یک لحظه به عاشقی نمیپردازی

ای آنکه ز خاک تیره نطعی سازی

هر لحظه بر او نقش دگر اندازی

ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازی

بشناس دمی تو بازی از جان بازی

گر آنکه امین و محرم این رازی

در بازی بیدلان مکن طنازی