رباعی شمارهٔ 229

کاری کردم نگه نکردم پس و پیش

آنرا که چنان کند چنین آید پیش

آمد به نماز آن صنم کافرکیش

ببرید نماز مؤمنان و درویش

ای صاحب مال، فضل کن بر درویش

گر فضل خدای می‌شناسی بر خویش

بوی بغلت می‌رود از پارس به کیش

همسایه به جان آمد و بیگانه و خویش

جایی نرسد کس به توانایی خویش

الا تو چراغ رحمتش داری پیش

آمد به سر کوی تو مسکین درویش

با چشم پرآب و با دل پارهٔ ریش

پروانه به شمع گفت: میسوزم خویش

شمعش گفتا که نیستی دور اندیش

دی بر سر خاک دلبری با دل ریش

میباریدم خون جگر بر رخ خویش

دوش آمد و گفت: مردمِ دوراندیش

از خویش به جز هیچ نیابد کم و بیش

گفتی که نشان راه چیست ای درویش

از من بشنو چو بشنوی میاندیش