غزل شمارهٔ 1827

شاعر: صائب

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: شت

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

Toggle stanza 1
مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت
1

مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

مرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت

2

نخست پیر خرابات چون قلم قط زد

برات روزی ما بر لب پیاله نوشت

3

به آب شور مرا کعبه کی فریب دهد؟

که مشربم شده خوگر به آب تلخ کنشت

4

به کلک قاعده دانی شکستگی مرساد

که توبه نامه ما با خط شکسته نوشت!

5

هزار بوسه سیراب می توان کردن

لب پیاله گر افتد به دست ما لب کشت

6

مرا که واله آن چاک سینه ام صائب

کجا گشاده شود دل ز کوچه باغ بهشت؟

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور