غزل شمارهٔ 1458

تا نَلَغْزی کِه زِ خون، راهِ پَس و پیش‌، تَر اَسْت

آدَمی‌دُزْد، زِ زَرْدُزْد، کُنون، بیش‌تَر است

مژده در مژده فتح است و ظفر در ظفرست

هر طرف مژده رساننده فتحی دگرست

از شکر چاشنی ناله نی بیشترست

اینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرست

چشم عیار ترا پرده گلیم دگرست

در ره عشق که در هر قدمش صد خطرست

دیده آبله را هر مژه از نیشترست

لاله رویی که ازو خار مرا در جگرست

برگریزان دل و باغ و بهار نظرست

راز من نقل مجالس ز صفای گهرست

همچو آیینه مرا هر چه بود در نظرست