غزل شمارهٔ 4426

هر آه جگرسوز که از سینه برآید

دودی ست کزو بوی کباب جگر آید

هر نکته که از زهر اجل تلختر آید

آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید

داغ از جگر سوختگان دیر برآید

خورشید ز مغرب به قیامت بدر آید

سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآید

باغش چو نفس سوختگان بر اثر آید

خطی که ازان چهره روشن بدر آید

آهی است که سینه خورشید برآید