غزل شمارهٔ 682

بگشاد صبح عید ز رخ چون نقاب را

بنمود ساقی آن رخ چون آفتاب را

دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

مشکن به ناز، سلسلهٔ مشک ناب را

حسنی است بر رخش رقم مشک ناب را

نظاره کن غبار خط آفتاب را

فال حباب زن‌، بشمر موج آب را

چشمی به صفر گیر و نظر کن حساب را

گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را

برقع فروهلد به جمال آفتاب را

سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را

دانم که در میان نپسندد حجاب را

می می کند خیال تنک ظرف آب را

ویرانه سیل می شمرد ماهتاب را

روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را

در هم شکست کوکبه ماهتاب را

هر کس نکرده در گرو می کتاب را

نگرفته است از گل کاغذ گلاب را