غزل شمارهٔ 5446

عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایم

شور محشر را حصاری در نمکدان کرده‌ایم

در صفای سینه ما طوطیان را حرف نیست

از تری‌های فلک آیینه پنهان کرده‌ایم

سنگ طفلان را دهد گرد یتیمی خاکمال

از سواد شهر تا رو در بیابان کرده‌ایم

نیست طول عمر را کیفیت عرض حیات

ما به آب تلخ صلح از آب حیوان کرده‌ایم

تا عزیزان جهان ما را فرامش کرده‌اند

سجده‌های شکر پیش طاق نسیان کرده‌ایم

مطلب ما ترک سر بر خویش آسان کردن است

گر لبی چون پسته زیر پوست خندان کرده‌ایم

کشت ما را خوشه‌ای گر هست آه حسرت است

در زمین شور تخم خود پریشان کرده‌ایم

در شبستان عدم صبح امید ما بس است

آنچه از انفاس صرف آه و افغان کرده‌ایم

چون به صید جغد چون دون همتان قانع شویم؟

ما که خود را بر امید گنج ویران کرده‌ایم

چون سمندر صائب از اقبال عشق بی‌زوال

آتش سوزنده را بر خود گلستان کرده‌ایم