غزل شمارهٔ 6098

هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من

هر چه دل واله کند آن پرتو دلدار من

از دخول هر غری افسرده‌ای در کار من

دور بادا وصف نفس آلودشان از یار من

چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من

پسته خندان شود لب بسته از گفتار من

چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟

تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟

می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من

از پرستاران گرانتر می شود بیمار من

آه می دزدد نفس در سینه افگار من

غنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من