غزل شمارهٔ 6900
Toggle stanza 1با زهر چشم خنده همآغوش کردهای
11
با زهر چشم خنده همآغوش کردهای
بادام تلخ را چه شکرپوش کردهای؟
22
داریم چون قبا سر بندت هزار جا
ما را چه ناامید ز آغوش کردهای؟
33
تا چشم را به هم زدهای، از سپاه ناز
تاراج عافیتکده هوش کردهای
44
در پیش آفتاب چه پرتو دهد چراغ؟
گل را خجل ز صبح بناگوش کردهای
55
حق نمک چگونه فراموش من شود؟
داغ مرا به خنده نمکپوش کردهای
66
شکر توام ز تیغ زبان موج میزند
چون آب اگرچه خون مرا نوش کردهای
77
صائب ز فکرهای ثریا نثار خود
ما را چه حلقههاست که در گوش کردهای
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور