غزل شمارهٔ 1913

در صورت تو سر جمالی که مجمل است

در خط و خال و عارض و زلفت مفصل است

ساقی بیا که قصر بقا در تزلزل است

درده شراب لعل چه جای تعلل است

تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

ابر میان عیسی و خورشید حایل است

ترک خودی مراد ز قطع مراحل است

این بار هر کجا فتد از دوش منزل است

روی تو برق خرمن آسایش دل است

زلف تو تازیانه جانهای غافل است

آب حیات شبنم آن روی چون گل است

عنبر خمیر مایه آن زلف و کاکل است