غزل شمارهٔ 706
Toggle stanza 1دانسته ام غرور خریدار خویش را
11
دانسته ام غرور خریدار خویش را
خود همچو زلف می شکنم کار خویش را
22
هر گوهری که راحت بی قیمتی شناخت
شد آب سرد، گرمی بازار خویش را
33
در زیر بار منت پرتو نمی رویم
دانسته ایم قدر شب تار خویش را
44
زندان بود به مردم بیدار، مهد خاک
در خواب کن دو دیده بیدار خویش را
55
نادیدنی است صورت بی معنی جهان
روشن مساز آینه تار خویش را
66
هر دم چو تاک بار درختی نمی شویم
چون سرو بسته ایم به دل بار خویش را
77
چون صبح داده ایم به یک جرعه شفق
خندان به پیر میکده دستار خویش را
88
اظهار فقر پیش فرومایگان مکن
پوشیده دار گوهر شهوار خویش را
99
(هرگز چنان نشد که توانیم فرق کرد
از رشته های زلف، دل زار خویش را)
1010
در زیر خاک و گرد کسادی نهفته ایم
از چشم خلق گوهر شهوار خویش را
1111
از بینش بلند، به پستی رهانده ایم
صائب ز سیل حادثه دیوار خویش را
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
آورده ام شفیع دل زار خویش را
پندی بده دو نرگس خونخوار خویش را
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 60
کردم ز شکوه منع دل زار خویش را
انداختم به روز جزا کار خویش را
نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 25
از کینه پاک کن دل افگار خویش را
صبح امید ساز شب تار خویش را
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 707