غزل شمارهٔ 4612

جانب اغیار داردآن جفا جو بیشتر

باگرانجانان بود میل ترازو بیشتر

دزد رادر پرده شب می شود جرأت زیاد

می برد دردور خط دل خال هندو بیشتر

می دواند ریشه دردل جوهر تیغ عتاب

عشق راباشد نظر بر چین ابرو بیشتر

بیشتر سنگین دلان بال وپریکدیگرند

می کند درقاف پرواز آن پریرو بیشتر

چشمه ها سیلاب گردد چون به هم پیوسته شد

وحشت مجنون ما گردید از آهو بیشتر

زنگ غفلت فرش باشددردل آسودگان

سبز گردد آبهای مرده درجو بیشتر

با سخن صاحب سخن را التیام دیگرست

دل ز صائب می برد چشم سخنگو بیشتر