شمارهٔ 158

شکر آمد ز خنده تو به تنگ

کوزه خود نبات زد بر سنگ

گفت بر دوخته مرا شعری

خواجه خیاطی از سر فرهنگ

ای به آرام تو زمین را سنگ

وی به اقبال تو زمان را ننگ

ای ترا و مرا درین نیرنگ

دهن و چشم و دست و دل همه تنگ

نقش دیبا چنان کشید فرنگ

که ز من برد دانش و فرهنگ

هر که را دشمن پیش است، اگر نکشد دشمن خویش است.

سنگ بر دست و مار سر بر سنگ