غزل شمارهٔ 82

رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

نگارخانه جانان بهشت رضوان است

مگو که قطع بیابان عشق آسان است

که کوههای بلا ریگ آن بیابان است

زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

بریز خون صراحی که عید قربان است

ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

ز چشم شیر، نیستان من چراغان است

عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

نفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است

به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

ز کعبه روی به هر سو کنی بیابان است