غزل شمارهٔ 610

حکم نو کن که شاه دورانی

سکه تازه زن که سلطانی

تا شدستی امیر چوگانی

ما شدستیم گوی میدانی

جان جانی و جان صد جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

خامشی ناطقی مگر جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

یا وَلی نِعمَتی وَ سُلطانی

سابِق‌الحُسنُ ما لَهُ ثانی

یکی گفت که: اینجا چیزی فراموش کرده‌ام

(خداوندگار) فرمود که:

تا کی این لاف در سخن رانی

تا کی این بیهده ثنا خوانی

زلف را تاب داد چندانی

که نه عقلی گذاشت نه جانی

خاک کوی توام تو می‌دانی

خاک در روی من چه افشانی

می گشودم شبی به ناخن فکر

عقده های حکیم المانی