غزل شمارهٔ 328

قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش

بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش

نگشته محرم او کس برون ز پیرهنش

رسیده است به جایی لطافت بدنش

که از نسیم شود داغدار یاسمنش