غزلیات

غزل شمارهٔ 1801–آن شاخ خشک است و سیه‌هان ای صبا بر وی مزن

غزل شمارهٔ 1802–چندان بگردم گرد دل کز گردش بسیار من

غزل شمارهٔ 1803–بخت نگار و چشم من هر دو نخسبد در زمن

غزل شمارهٔ 1804–با آن سبک روحی گل وان لطف شه برگ سمن

غزل شمارهٔ 1805–پوشیده چون جان می‌روی، اندر میان جانِ من

غزل شمارهٔ 1806–آن سو مرو این سو بیا ای گلبن خندان من

غزل شمارهٔ 1807–ای بس که از آواز دش وامانده‌ام زین راه من

Enough now from the cry dush—“dismount”—I have remained far from my road; enough from the cry qush—“set off”—I have missed my tent.

غزل شمارهٔ 1808–با آنک از پیوستگی من عشق گشتم عشق من

غزل شمارهٔ 1809–بر گرد گل می گشت دی نقش خیال یار من

غزل شمارهٔ 1810–من دزد دیدم کو برد مال و متاع مردمان

غزل شمارهٔ 1811–خوش می گریزی هر طرف از حلقه ما نی مکن

غزل شمارهٔ 1812–ای نور افلاک و زمین چشم و چراغ غیب بین

غزل شمارهٔ 1813–کو خر من کو خر من پار بمرد آن خر من

غزل شمارهٔ 1814–عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من

غزل شمارهٔ 1815–من خوشم از گفت خسان وز لب و لنج ترشان

غزل شمارهٔ 1816–آینه‌ای بزدایم از جهت منظر من

غزل شمارهٔ 1817–قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من

غزل شمارهٔ 1818–قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من

غزل شمارهٔ 1819–کافرم ار در دو جهان عشق بود خوشتر از این

غزل شمارهٔ 1820–هی چه گریزی چندین یک نفس این جا بنشین

غزل شمارهٔ 1821–آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن

غزل شمارهٔ 1822–ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من

غزل شمارهٔ 1823–سیر نمی‌شوم ز تو نیست جز این گناه من

I become not satiated with you—this is my only sin; be not satiated with compassion for me, O my refuge in both worlds!

غزل شمارهٔ 1824–سیر نمی‌شوم ز تو ای مه جان فزای من

غزل شمارهٔ 1825–من طربم طرب منم زهره زند نوای من

غزل شمارهٔ 1826–هر کِی ز حور پرسدت، رخ بنما که «هم‌چنین»

If any man asks you about the houris, show your face, saying, “Like this”; if any man speaks to you of the moon, get up onto the roof—“Like this.”

غزل شمارهٔ 1827–دوش چه خورده‌ای دلا؟ راست بگو نهان مکن

غزل شمارهٔ 1828–باز نگار می کشد چون شتران مهار من

غزل شمارهٔ 1829–گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من

غزل شمارهٔ 1830–تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من

غزل شمارهٔ 1831–رازِ تو فاش می‌کنم صبر نماند بیش از این

غزل شمارهٔ 1832–مانده شده‌ست گوش من از پی انتظار آن

غزل شمارهٔ 1833–آمده‌ام به عذر تو ای طرب و قرار جان

غزل شمارهٔ 1834–عید نمای عید را ای تو هلال عید من

غزل شمارهٔ 1835–گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من

غزل شمارهٔ 1836–باز بهار می کشد زندگی از بهار من

غزل شمارهٔ 1837–یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار من

Lord, would that I knew what is the desire of my Beloved; He has barred my road of escape, robbed me of my heart and my repose.

غزل شمارهٔ 1838–چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من

غزل شمارهٔ 1839–واقعه‌ای بدیده‌ام لایق لطف و آفرین

غزل شمارهٔ 1840–مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنین

غزل شمارهٔ 1841–تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من

غزل شمارهٔ 1842–چهره شرمگین تو بستد شرمگان من

غزل شمارهٔ 1843–دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن

غزل شمارهٔ 1844–مرا در دل همی‌آید که من دل را کنم قربان

غزل شمارهٔ 1845–عدو توبه و صبرم مرا امروز ناگاهان

Suddenly today the enemy of my penitence and patience approached me midway on the road and cherished me like a king.

غزل شمارهٔ 1846–حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن

غزل شمارهٔ 1847–خرامان می‌روی در دل، چراغ‌افروز جان و تن

غزل شمارهٔ 1848–چه باشد پیشه عاشق به جز دیوانگی کردن

غزل شمارهٔ 1849–چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فریبیدن

غزل شمارهٔ 1850–چراغ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشن

My world-illuminating lamp is not shining so brightly; strange—is this the fault of the eye, or the light, or the window?