غزل شمارهٔ 1813
Toggle stanza 1کو خر من کو خر من پار بمرد آن خر من
11
کو خر من کو خر من پار بمرد آن خر من
شکر خدا را که خرم برد صداع از سر من
22
گاو اگر نیز رود تا برود غم نخورم
نیست ز گاو و شکمش بوی خوش عنبر من
33
گاو و خری گر برود باد ابد در دو جهان
دلبر من دلبر من دلبر من دلبر من
44
حلقه به گوش است خرم گوش خر و حلقه زر
حیف نگر حیف نگر وازر من وازر من
55
سر کشد و ره نرود ناز کند جو نخورد
جز تل سرگین نبود خدمت او بر در من
66
گاو بر این چرخ بر این گاو دگر زیر زمین
زین دو اگر من بجهم بخت بود چنبر من
77
رفتم بازار خران این سو و آن سو نگران
از خر و از بنده خر سیر شد این منظر من
88
گفت کسی چون خر تو مرد خری هست بخر
گفتم خاموش که خر بود به ره لنگر من
زمین