رباعی شمارهٔ 1185

رفت آنکه به قبله بتان روی آرم

حرف غمشان به لوح دل بنگارم

شبهای دراز بیشتر بیدارم

نزدیک سحر روی به بالین آرم

گل گفت: که گه زخم زند صد خارم

گه باد به خاک ره فشاند خوارم

با گل گفتم: چو چشم آن میدارم

کز خندهٔ تو گشاده گردد کارم

دوش آمده بود از سر لطفی یارم

شب را گفتم فاش مکن اسرارم

عشق است صبوح و من بدو بیدارم

عشق است بهار و من بدو گلزارم

گوئیکه به تن دور و به دل با یارم

زنهار مپندار که من دل دارم

من بندهٔ قرآنم اگر جان دارم

من خاک در محمد مختارم

بر غوش‌بک و قیر‌بک و سالارم

با نصرت و با همّت و با اظهارم