رباعی شمارهٔ 1372

رفت آنکه به قبله بتان روی آرم

حرف غمشان به لوح دل بنگارم

شبهای دراز بیشتر بیدارم

نزدیک سحر روی به بالین آرم

گل گفت: که گه زخم زند صد خارم

گه باد به خاک ره فشاند خوارم

با گل گفتم: چو چشم آن میدارم

کز خندهٔ تو گشاده گردد کارم

بیکار شدم ای غم عشقت کارم

در بیکاری تخم وفا میکارم

دوش آمده بود از سر لطفی یارم

شب را گفتم فاش مکن اسرارم

عشق است صبوح و من بدو بیدارم

عشق است بهار و من بدو گلزارم

گوئیکه به تن دور و به دل با یارم

زنهار مپندار که من دل دارم

من بندهٔ قرآنم اگر جان دارم

من خاک در محمد مختارم