رباعی شمارهٔ 1610

ای بی‌ادبانه من ز تو نالیده

غیرت بشنیده گوش من مالیده

دی از سر سودای تو من شوریده

رفتم به چمن جامه چو گل بدریده

سه چیز ز من ربوده‌ای بگزیده

صبر از دل و رنگ از رخ و خواب از دیده