رباعی شمارهٔ 1629

ای بی‌ادبانه من ز تو نالیده

غیرت بشنیده گوش من مالیده

ای سرو ز قامت تو قد دزدیده

گل پیش رخ تو پیرهن بدریده

دی از سر سودای تو من شوریده

رفتم به چمن جامه چو گل بدریده