رباعی شمارهٔ 367

در عهد من آن که لاف سنج سخن است

خونش هدر است، قاتلش نظم من است

وصفت نه به اندازهٔ عقلِ کَهُن است

کز وصفِ تو هر چه گفته آمد، سَخُن است

از عهد مگو که او نه بر پای من است

چون زلف تو عهد من شکن در شکن است

خاک قدمت سعادت جان من است

خاک از قدمت همه گل و یاسمن است